Klub filmowy FILMIO – Sindbad
25 listopada. środa, od godz. 18:00 Miejskie Centrum Kultury i Biblioteka Kovács Máté
W ramach klubu filmowego NFI 25 listopada 2026 r. (środa) od godz. 18:00 Zainteresowani mogą obejrzeć kolorowy węgierski film zatytułowany „Sindbad”.
W obliczu śmierci Sindbad (Zoltán Latinovits) spogląda wstecz na swoje życie. Stare zdjęcia i zachowane listy przywołują dawne miłości i krótkie romanse. W jego chaotycznych wspomnieniach to uśmiech kobiety, to wykwintne danie w restauracji przywołują przyjemne chwile z przeszłości.
Co sprawia, że jest wyjątkowy?
Film powstał na podstawie opowiadań Gyuli Krúdy’ego o Sindbadzie. Imię głównego bohatera nawiązuje do morskiego bohatera z „Tysiąca i jednej nocy”, który tym razem wędruje nie po odległych wodach, lecz po tajemniczych krainach ludzkiej duszy. „Sindbad” to wyjątkowo piękny, liryczny film, w którym płynące swobodnie obrazy odzwierciedlają plastyczny świat wspomnień. Przeszłość i teraźniejszość, wyobraźnia i rzeczywistość nierozerwalnie się ze sobą przenikają, a nieregularną grę fantazji towarzyszą monologi głównego bohatera. Film, złożony z różnorodnych epizodów i montaży, nie ma tradycyjnej fabuły, łuku narracyjnego ani jednoznacznej chronologii, którą można by ustalić a posteriori. Poszczególne sceny są nieustannie przerywane pojawiającymi się skojarzeniami i uczuciami, zmysłowymi wrażeniami związanymi z miejscami i przedmiotami. Nasz bohater unosi się między rzeczywistością a wyobraźnią, na progu odejścia rozmyśla o wielkich, ostatecznych pytaniach życia. Widz, wędrując po jego wizjach, sam może poczuć coś z przemijalności pędzącego czasu.
Zoltán Huszárik tworzy niepowtarzalny świat z fragmentów wydarzeń, pięknych obrazowych strzępów i subiektywnych wrażeń.
Pojawiające się na ekranie obrazy łączy silna wewnętrzna logika, a film unosi się niczym sen. Film „Sindbad” oddaje specyficzny sposób odczuwania życia, w którym dryfowanie i pogoń za przyjemnościami, tęsknota za dalem i miłość do życia tworzą niezwykłą mieszankę. Wewnętrzną podróż bohatera otacza słodko-gorzka aura nostalgii, a piękno pojawia się zawsze w innej postaci. Film zgłębia ponadczasową tajemnicę istnienia i, wykraczając poza tradycyjne środki wyrazu kina, sam staje się poezją.
Warto wiedzieć
W wygodnym tempie spacerowym, 950 metrów.



